Na ruim veertig jaar in het bouw- en woningtoezicht is Ton van Buggenum officieel met pensioen. Althans, op papier. Want stilzitten past niet bij hem. Nog altijd geeft hij les bij BOB-KOB, waar hij jonge professionals wegwijs maakt in het Besluit bouwwerken leefomgeving (Bbl). “Als je zolang in het vak hebt gezeten, wil je iets teruggeven.”
Zijn loopbaan begon bij toeval. “Ik kwam net uit militaire dienst, liep het arbeidsbureau binnen en werd via een aannemer uitgeleend aan Rijkswaterstaat. Zo simpel ging dat toen.” Na een paar jaar volgde de overstap naar de gemeente Amsterdam – zijn eerste kennismaking met bouw- en woningtoezicht. “Precies wat bij me paste.”
Via Hillegom belandde hij uiteindelijk in Haarlem, waar hij twintig jaar werkte als teammanager vergunningverlening. “Een prachtige tijd.” Zijn kracht lag altijd in zijn inhoudelijke kennis. “Ik kende de wet- en regelgeving door en door: het Bouwbesluit – nu het Bbl – de Woningwet, de Wabo. Daar lag mijn focus. In Haarlem was ik degene in het managementteam die ze belden met inhoudelijke vragen. Vaak wisten ze het antwoord al, maar zochten ze bevestiging. Dat sparren vond ik juist mooi.”
Ton van Buggenum, pensionado én docent Bbl bij BOB-KOB
Als leidinggevende koos hij altijd voor een persoonlijke benadering: “Ik keek altijd naar de mens achter het werk. Als iemand privé ergens mee zat, zei ik: los dat eerst op, het werk komt later wel. Uiteindelijk heb je daar als team alleen maar profijt van.”
Lesgeven kwam toevallig op zijn pad. “Iemand vroeg of ik les wilde geven bij BOB-KOB en ik dacht: waarom niet? En nu doe ik het al vijf jaar met veel plezier.” Ton doceert over het Besluit bouwwerken leefomgeving (Bbl) in de opleidingen ABW 1 en ABW 2. Hij geniet van de motivatie van de cursisten. “De deelnemers wíllen leren, ze zijn serieus en gedreven. Daardoor ontstaan open discussies waarin we allemaal van elkaar leren – ikzelf ook.”
Over de Omgevingswet heeft hij een duidelijke mening. “Er wordt gezegd dat 26 wetten zijn samengevoegd tot één. Maar ik zeg altijd: ze hebben de oude wetten op elkaar gelegd en er één groot nietje doorheen geslagen,” lacht hij. “In theorie zou het simpeler moeten worden, maar in de praktijk is het juist complexer.” Toch is hij niet cynisch. “Dit is gewoon hoe het werkt. Het vak is politiek gestuurd, en wetten veranderen voortdurend. Het belangrijkste is dat gebouwen veilig en leefbaar zijn. Dáár doe je het voor.”
Wat hem zijn hele loopbaan dreef, was nieuwsgierigheid. “Ik wilde altijd begrijpen hoe iets zat. Als ik een tekst niet snapte, bleef ik zoeken tot ik het doorhad.” Nieuwe ontwikkelingen, zoals kunstmatige intelligentie, bekijkt hij dan ook met interesse. “Ik vind het fascinerend,” zegt hij. “Toen de computer kwam, dacht men ook dat die ons werk zou overnemen. Maar dat gebeurde niet; het werk veranderde gewoon. Met AI zal dat net zo gaan. Als je het verstandig inzet, is het een slim hulpmiddel. Ik gebruik het zelf ook weleens om iets op te zoeken over bouwregelgeving of mijn hobby, gitaarspelen.”
Het meest trots is hij op de waardering van zijn oud-collega’s. “Sinds mijn pensionering heb ik er diverse gesproken, en hun reacties waren hartverwarmend. Blijkbaar heb ik het toch niet zo slecht gedaan.”
Tot slot heeft hij nog een boodschap voor jonge mensen die het vak in willen. “Bouw- en woningtoezicht is een geweldig vakgebied – afwisselend, uitdagend en maatschappelijk relevant. Je hebt te maken met burgers, aannemers, architecten en politiek. Dat laatste vind ik misschien wel het leukste. In een ambtelijke organisatie heb je om de vier jaar eigenlijk een nieuwe baas,” zegt hij lachend. “Dat houdt het spannend.”
Hij kijkt even naar buiten. “En natuurlijk is het mooi als je een vergunning afgeeft en later het gebouw ziet staan. Hiernaast stond vroeger een school – nu zijn het luxe appartementen. Daar was ik nog bij betrokken. Dat blijft bijzonder. En ja, werken bij de overheid is leuk. Juist omdat het zo veelzijdig is.”
